Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Λούκυ Λούκ’

Πάνω κάτω τι έπαιζε τσι Άγριες Δύσες τα ξέρετε. Όλη η ιστορία για να επιβιώσεις, ήταν να στρωθείς στην εξάσκηση του πιστολιού και να` σαι σβέλτος. Ο πιο γρήγορος κέρδιζε life points, ο μέτριος ψάχνονταν για bonus κανονάκι και ο αργός ήταν ανάσκελα σα σκαθάρι, σε στάση game over! Κόκορος που λέμε! Τέζα, καπούτ! Τον περιλαμβάνανε τα κοράκια και του παίρνανε μέτρα μετά!

Υπήρχαν βέβαια και κάποιες άλλες κατηγορίες, οι μπαρμανέοι, οι γαιοκτήμονες, οι κτηνοτρόφοι(βγάζανε τα μάτια τους με τους προηγούμενους), οι ινδιάνοι(μεθυσμένοι και ξεμέθυστοι), οι Κινέζοι που κουβαλάγανε τσι ράγες στην πλάτη, οι αετονύχηδες χαρτοπαίκτες με ποσοστό θνησιμότητας ιδιαίτερα αυξημένο, λόγω επαγγέλματος και μη κατανόησης του από τους υπολοίπους(μιλάμε για βαρέα και ανθυγιεινά!), κι όλοι γενικώς με μια πιστόλα κυκλοφοράγανε και κερδίζανε χρόνο.

Γιατί όπως και να το κάνουμε, άμα του την έδινε η φάτσα σου στην τελική του τάδε παρανόμου, σου άνοιγε ένα στόμιο εξαερισμού στο κούτελο και τρέχα να βρεις εσύ το δίκιο σου τώρα! Σιγά μη πήγαινε ο σερίφης με 3 και 60 μισθό, να βγάλει τα κάστανα απ` τη φωτιά! Μα και να τόκανε, εσύ κοιτούσες ούτως ή άλλως το Μανιτού ανάσκελα, φυτεμένος σε καμιά πλαγία! Παλιοκατάσταση. Μη παίρνετε σα μέτρο τσι ταινίες γουέστερν, γιατί δεν ήτανε και 100% αντιπροσωπευτικές. Εκεί η κατάσταση περνούσε από φίλτρα, κάμερες, ευαισθησίες, ηθοποιούς, φωτισμούς, χαβαλέ, budget Χολιγουντιανό, σεναριακή Ιταλική κουλτούρα, κι ένα σωρό ακόμα ενδιάμεσα τεχνάσματα, που τα απλοποιούσαν όλα και τα έβγαζαν cool και clean.

Τσι περισσότερες φορές, έτσι κυλούσε το κινηματογραφικό 90λεπτο, με πατατάκι και λεμονάδα. Όμως τσι σαβάνες και τσι πόλεις του Ουέστ τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Πιο γρέντζα. Εμείς σήμερα δεν θα μπούμε στη λογική αυτών των εξηγήσεων, που θα τσι αφήσουμε για τσου αναλυτές τσου ιστορικούς. Θα απομονώσουμε την κόμικς – φέτα τσι πίτας και θα συνεχίσουμε το έργο που ξεκινήσαμε προ 15νθημέρου. Κόμικς Ελληνικά με τη σφραγίδα του καουμπόικου, λοιπόν και συνεχίζουμε σήμερα με τρία έργα στην τιμή …κανενός εισιτήριου! Το πρωτοποριακό project μετά του φίλτατου Pugachov, δεν περιλαμβάνει ταξιθέτες και αντίτιμο, έχει όμως πρόγραμμα τσι κάθε παράστασης! Να τα φυλάτε γιατί θα γίνουν συλλεκτικά!

Από τσι περιπτώσεις κόμικς που σκονιστήκανε και ανεμοδαρθήκανε με χιούμορ και άποψη και γίνανε κλασικές, είναι η Γαλλική εκδοχή τσι Δύσης από τους Morris & Goscinny. Ο Λούκυ Λούκ δεν είχε όμοιο του, στην ιστορία των εικονογραφημένων που επένδυσαν στο γουέστερν. Ανήκει στην κατηγορία εκείνη των κόμικς που θες κανένα πεντάλεπτο για να διαβάσεις το κάθε καρέ, αφού η λεπτομέρεια του χιούμορ είναι τέτοια, που άνετα χάνεις γκριμάτσες και πινακίδες ξεκαρδιστικές, ή τίποτα χαρακτήρες απίστευτους σε κινήσεις ανύποπτες στο χώρο.

Η Ντόλυ δεν είναι ένα απλό άλογο, όχι μόνο γιατί μιλάει, ο Λούκυ δεν τραβάει απλά γρήγορα το πιστόλι του, οι Ντάλτον δεν είναι απλά κακοποιοί που συνεχώς δραπετεύουν, ο Ραταπλάν δεν είναι απλά το πιο κουτό σκυλί του Ουέστ! Τίποτα δεν είναι απλό και τίποτα δεν μοιάζει ακόμη και με ένα τεύχος του ίδιου περιοδικού! Περνάνε μέσα από τσι σελίδες σαν guest star, μερικοί από τσου κορυφαίους ηθοποιούς των `70ς, καμωμένοι έτσι από τον σχεδιαστή, ώστε λες βρε παιδάκι μου ότι πρώτα τσου είδαμε στο Λούκυ Λούκ και μετά στη μεγάλη οθόνη! Ο Τζάκ Πάλανς, ο Λη βαν Κλίφ, Ο Ντέηβιντ Νίβεν και τόσοι άλλοι, έβαλαν με τη μουτσούνα τους ο καθένας κι από μια πινελιά στην μοναδική αυτή δημιουργία. Όσο και να στύψεις το κεφάλι σου, οι ατάκες είναι αμέτρητες κυριολεκτικά και δεν μπορείς να θυμηθείς ούτε τσι μισές!

Τώρα που μου` ρθε, να σας πω μια. Είναι οι Ντάλτον στο κελί και έχουνε σκάψει το κλασσικό λαγούμι. Μπήκανε μέσα στο επόμενο καρέ και ξαφνικά ακούγεται η αγριοφωνάρα του Τζόε! «Άβερελ! Θα έρθεις;» Ο ψηλός όμως είναι προβληματισμένος στο κρεβάτι το σιδερένιο και ρωτάει «και να χάσουμε το συσσίτιο;»!!! Ακολουθούν τα «ήρεμα Τζο» κλπ κλπ, ξέρετε τώρα! Γενικά δηλαδή το γέλιο που βγάζει κάθε τεύχος, είναι σα να έχεις ένα τεράστιο λεμόνι και όσο και να το στύβεις, να μη ρίχνει την τελευταία του σταγόνα με τίποτα! Έχω διαβάσει και 10 – 12 φορές μια ιστορία και πάντα βρίσκω κάτι που δεν πρόσεξα στσι προηγούμενες αναγνώσεις! Σπάνια βλέπεις ενήλικα να διαβάζει Λούκυ Λούκ και να μη γελάει μόνος του!

Άμα σας τη βαρέσει καμιά μέρα ο αχταρμάς τσι πραγματικότητας που μας πετάξανε να κολυμπήσουμε, πιάστε ένα τεύχος στο χέρι και θα δείτε πόσο γλυκά ξεχνιέσαι και σε φυγαδεύουν οι εικόνες, σε θάλασσες φευγάτες και γεμάτες κάτι παραλίες μούρλια! Να τσι πιείς στο ποτήρι μονορούφι! Να τσι γυρίσεις καβάλα στη Ντόλυ, κι ας σου γκρινιάζει που όλο τσι μπαίνουνε άμμοι στα πέταλα! Κι έπειτα, να κατεβείς το αμμόλοφο στο ηλιοβασίλεμα, τραγουδώντας το σκοπό το γνωστό… «είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόι»…

Αφού είπαμε όλα αυτά τα εισαγωγικά, να σας πω ότι τα τρία πιο κάτω τεύχη που θα διαβάσετε(σε μια large έκρηξη γενναιοδωρίας που μας έπιασε και θα μας ξαναπιάσει!), είναι από τσι εκδόσεις που μας τον έφεραν στην Ελλάδα το`69. Είναι ο κ. Σταρτίκης πάλι και οι εκδόσεις Αιγόκερως. Τα τεύχη είναι από την περίοδο 1969 – 1972. Καλές αναγνώσεις να `χετε!

Read Full Post »